Krishnamurti achterhaald?

Je kunt radicaal veranderen anders behoor je een weg te volgen: https://kijkennaarjezelf.nl/
Zo’n 60 jaar bracht Jiddu Krishnamurti de boodschap van de Waarheid zonder wegen. Boeddha en Jezus daarentegen onderwezen wel degelijk een weg. Volgelingen van hen, noemden zichzelf dan ook: volgelingen van de Weg.
Ik heb begrepen dat het onderwerp waar Jiddu Krishnamurti over sprak: observatie (de eerste stap is tevens de laatste stap), heel moeilijk is om echt volledig te verwerkelijken! Hij zei dan ook niet voor niets, bij het einde van zijn leven: niemand heeft mij begrepen.
Ja, je hoeft geen weg nu te gaan. Kun jij jezelf in alle vrijheid observeren? Niet denken over wie je bent. Nee, simpelweg keuzeloos gewaarzijn.
Goed, voor iedereen die daar toch moeite mee heeft, leg ik in korte filmpjes uit, hoe steeds meer gevoelig te worden voor dat wat observatie is! Je hoeft me niet te geloven, het zijn praktische filmpjes waarbij geloof of niet-geloven geen rol spelen!

JKrishnamurti

Kunst van Observatie

Het is de goddelijke vlam in ons leven, anders zijn we niet meer dan automaten of zombies. Observatie betekent verlossing van het bekende. Het bekende zijn al onze gedachten en gevoelens. Er wordt gezegd dat we circa 60 tot 70 duizend gedachten per dag hebben!…
Zijn we onze gedachten?
De geest rent zichzelf achterna, zijn eigen schepping(en).
Het beeld van onszelf regeert!
Wat is het zogenaamde naakte zelf?
Kun jij jezelf bewust zijn zonder bemiddeling van het denken? Rechtstreeks zonder beeldvorming.
Jiddu Krishnamurti wees zo’n 60 jaar erop: observeer jezelf. Maar aan het einde van zijn leven, scheen niemand hem begrepen te hebben, zei hij.
Wat ging er mis?
Daarom spreek ik over ‘de weg van observatie’. Niet dat er een weg perse nodig is, zoals Jiddu Krishnamurti al leerde: ‘De Waarheid is een land zonder paden.’ Maar… hoe zit het met goed of volledig onderricht?
Jiddu Krishnamurti voelde zich verbonden met Gautama de Boeddha. Hij zei dat zijn boodschap niet anders was maar de Boeddha leerde wel een weg, nietwaar? Namelijk het achtvoudige pad.
Ik ben namelijk geen boeddhist of aanhanger van Jiddu Krishnamurti. Mijn verbondenheid ligt bij Jezus van Nazareth. Een man die ook regelmatig de stilte opzocht, tijdens zijn leven. En vooral een fysieke instelling had! Hij was namelijk een timmerman geweest voordat hij een leraar werd van de verlichting!…
Maar als je luistert naar een Gerealiseerde/Ontwaakte dan ben je niet opeens van jezelf verlost als mens, naam en vorm.
Maar het is wel zo: je groeit met elkaar of uit elkaar!
Tijdens mijn wandel met mijn leraar begon ik voor mezelf spontaan inzicht te krijgen in het gewaarzijn. Een aantal jaren geleden, in 2017, besloten mijn vrouw en ik in 7 dagen tijd samen een boek te schrijven, in een huisje aan de rand van een bos. Het boek zou gaan over onze eigen unieke relatie met Jezus!… Iedere dag werd er geschreven van ’s ochtends vroeg tot in de avond. Als rustpunt, als punt van balans, zocht ik dan t.z.t. mijn bed op en ging er even op liggen, mezelf dan enkel observerende. Ik richtte me zonder enige volgorde op iedere zintuigelijke prikkel. Gewoon simpelweg gewaarzijn, zonder keuze, je laten leiden door dat wat je lichaam aan geeft (je zoekt of bewerkstelligt geen ervaring). Ook het gefluit van een vogel werd dan ervaren. Niet mijn beeld ervan was belangrijk maar de directe spontane ervaring. Dit bracht mijn geest tot rust en dat had ik echt nodig, tijdens die week! Op deze manier laadde ik me weer op en bleef ik fris.
Toen we op een dag aan tafel zaten met andere mensen te eten (elders, buiten ons houten huis) en ik een gesprek had met een dame, zag ik een licht verschijnen vlak bij ons en dacht toen spontaan aan het begrip ‘verlichting’. Was de vrouw verlicht, was het haar licht buiten ons? Of kwam het licht simpelweg van buiten ons?…
Toen we na onze schrijfperiode weer gewoon thuis waren in Bloemendaal. Verscheen opnieuw dat licht en toen heel dichtbij! Een licht dat volkomen in alle zuiverheid mij gewaar was, zonder enig oordeel, iedere cel, vezel, gedachte en gevoel direct zag! Ik kon niet anders dan God zelf in dat licht zien. Maar de zuiverheid van deze spontane verschijning, als een bol (licht), leerde mij door de ogen van God naar mezelf kijken!
Geheel onverwachts, spontaan, te zijner tijd, was die ervaring daar. Zoals vorig jaar op een terrasje in Griekenland, in Ithaki, waar de wereldbekende schrijver Homerus over schreef.  Voor mij was het het heilige dat dan nader kwam op die manier!
Ik zag toen ook een verband met dat stil liggen, ‘kijken naar jezelf’. En dat kon je trouwens overal doen, nietwaar? Voelen wat je voelt en dergelijke.
Ik ontdekte drie fases: a) je rottig voelen; b) kijken naar jezelf beoefenen; c) observatie.
Opeens voel je je rottig, shit! En wat ga je daar aan doen?
Je keert terug naar je lichaam, het hier en nu zijn.
Dan duikt het vrije zelf op: het keuzeloos gewaarzijn.
A is een signaal, dat je geestelijk aan het verdwalen bent in jezelf.
B brengt je weer met je beentjes op de steentjes!
C je voelt je innerlijk weer vrij (een vrijheid die ook rechtstreeks te realiseren valt!).
Jezelf observeren heeft niets met je hoofd, denken, te maken. Het is eerder de blokkades wegnemen.
Als wij het beeld van bijvoorbeeld een boom belangrijker vinden dan de boom zelf, ontstaat er een probleem. Onze geest is gek op woorden en begrippen. Ons beeld van onszelf is echt iets anders dan jezelf van moment tot moment gadeslaan. Zelfkennis berust immers niet op het verleden.
Bij mij gaat het enkel om observatie zelf. Ben je wel bewust aanwezig? Daarin ligt vrijheid, vrij zijn.
Kijk hier ook eens naar de video: interview over de weg van observatie: https://youtu.be/aGCsNJgn_wk
Of ga voor de korte praktische videos: https://www.kijkennaarjezelf.com/

neck-1211231_640

Afbeelding van Barbora Hnyková via Pixabay