Alles is oke

Klopt dat?
Het denken bestaat door zijn innerlijke tegenstellingen.
In liefde bestaat dat niet. Er bestaat niet zoiets in liefde: ik en het andere.
De bron van non-dualiteit in ons leven is dan ook liefde en niet ons denken. Want de ene keer denkt men zus en dan weer zo, nietwaar? En niemand lijkt het ooit werkelijk eens te zijn met elkaar. Denk maar aan de verschillen tussen rijk en arm. Moslim en jood. Et cetera.
Maar wanneer ons hart zich werkelijk opent, werkelijk Daar liefde wordt Ervaren, dan kunnen we niet anders innerlijk geen afgescheidenheid te ervaren.
Kun je nog vastzitten aan een bepaalde godsdienst, nadat je Hart zich werkelijk heeft geopend? En kun je nog vastzitten aan al je bezittingen en geld?…
Liefde doet ons ook onthechten. Liefde omvat en vertegenwoordigt immers het onsterfelijke, het denken slechts het gekende. Daarom dat het denken dan ook geen antwoord kan geven op alle oorlogen en onderdrukkingen in de samenleving. Enkel het goddelijke, dat wat liefde en bewustzijn is.
Als de mens niet zijn ware natuur leert kennen, blijven priesters en psychologen onze geest beheersen en zij staan in dienst van de natie, het land waarin ons sterfelijke lichaam is geboren.
Alles kan oke zijn, wanneer we het innerlijke niveau van de liefde weten te bereiken. Dat wat voorbij het bekende, denken gaat!
Het denken bestaat door herinneringen. En denken dat altijd op zoek is naar wraak of gerechtigheid. We denken ergens recht op te hebben, bijvoorbeeld op onze rijkdom, omdat we daar hard voor hebben moeten werken, vinden we dan, nietwaar? ‘Zaken zijn zaken!’
Maar liefde is daar helemaal niet in geïnteresseerd. Compassie gaat voorbij herinneringen, goede en kwade.
Zonder beeldvorming is er hulp, liefde.
In liefde is alles oké.

Struikelen over Guru’s

Je hebt er zoveel, zelfs je arts die beweert gelijk te hebben, en je moeder, en je werkgever, en je godsdienstleraar, en Osho en Krishnamurti, Jezus en Boeddha,…
En jijzelf natuurlijk, hier op het web!
En wie zal er echt gelijk hebben? ‘Ik’?
Het zogenaamde ik, in ieder geval niet.
Het ik bouwt zijn koninkrijk op redelijkheid, logica, voorspelbaarheid, en dergelijke.
Liefde echter, dat geen begin en einde heeft, onbegrensd is, is direct. En volkomen onlogisch, nietwaar? Want waarom zal jij iemand liefhebben die verschrikkelijke dingen heeft gedaan? Zoekt het ik niet immers naar oorzaak en gevolg?…
Liefde doet ons tijdloos zijn.
Boeddha en Jezus zeiden hetzelfde erover: haat nimmer verdwijnt door haat. Ja, dat kun je dan gaan beredeneren maar begrijp je het dan ook echt? Zij spraken over liefde namelijk vanuit liefde. Liefde was voor hen geen bepaalde redenatie!
Boeddha zei, dat er geen ik bestond, in werkelijkheid. En Jezus sprak erover op zijn manier: Niet mijn wil maar Gods wil geschiede.
Het ik zal gelijk willen hebben, koste wat het kost, er zelfs voor willen doden in naam van God. Ken je dat gevoel, dat innerlijke geweld, naar andersdenkenden?
Christus en de Boeddha – hier als voorbeeld – echter niet. Christus keerde zijn andere wang toe. En Boeddha riep nimmer op tot geweld, al probeerde mensen hem te vermoorden. Hun volgelingen, vergiftigt door het ego (ik), helaas wel!
Hoe komt dat, dat – vele – volgelingen het tegenovergestelde gaan doen?
Daarom zei Paulus (volgeling van Jezus) dan ook, dat liefde het belangrijkste is: belangrijker dan wonderen, belangrijker dan offers, belangrijker dan kennis,… Hij had de liefde van zijn Heer gezien, ervaren. Al was het door een visioen, want hij was de enige apostel die Jezus niet in het vlees had ontmoet. Maar ook Johannes, Petrus en Jakobus die Jezus wel persoonlijk hadden gekend, vertelden over de liefde. Want hij die zijn broeder haat en beweert God te kennen, is een leugenaar, zeiden ze.
Kun je liefde leren kennen door kennis, een cursus, of wetenschap?…
Volgens mij is liefde niet van deze wereld en kan het denken er geen vat op krijgen.
portrait-3113651_640
Afbeelding van Deflyne Coppens via Pixabay