Het kijken naar jezelf

Kijk jij wel eens naar jezelf: fysiek?
Dat je hoort wat je hoort, ziet wat je ziet, voelt wat je voelt, ruikt wat je ruikt en proeft wat je proeft.
In de plaats van je gedachte(n) na te jagen of er tegen te vechten, laat je je aandacht naar binnen gaan.
Zoek contact met het lichaam door de aandacht dichtbij ‘huis’ te laten.
Liefdevolle aandacht zoekt niet zichzelf. Wees gevoelig voor wat is.
Je hoeft niet tegen je hoofd te strijden, wanneer je je kunt over geven, aan het moment zelf, hier en nu.
Het hoofd, het denken is de hele dag bezig met alles wat het niet heeft en wil hebben. En wat het wel heeft en niet wil hebben. De geest jaagt zijn eigen staart na.
Je oordeel over je eigen denken, doet er niet aan toe! Ga direct naar je zintuiglijk gewaarzijn. Welke lichamelijke ervaring dringt het eerste bij je binnen, ben je bewust? Misschien het gekriebel in je neus. En dan? En dan?… Blijf dit een tijdje doen.
Vorm echter geen beeld van je zintuiglijke ervaring, zoals: ik weet dat ik iets ruik. Nee… ruik. Laat de waarnemer het waargenomene zijn!
Onze teleurstellingen maken ons niet gelukkig, je rottig voelen is het product van onze eigen geest, die zijn eigen staart najaagt. Je hoeft niet deze geest te beoordelen, te veroordelen of proberen te veranderen. Geef je slechts over aan wat je nu spontaan ervaart, lichamelijk. Daarin hoef je geen bepaald patroon te volgen, zoals van je kruin naar je tenen te gaan maar gewoon: wat komt nu het eerste bij je binnen? Ook hoef je geen bepaalde ervaring te zoeken of te creëren. We onderkennen het moment.
Ik voel hier nu mijn vinger(s) op het toetsenbord. Dan de hand op de muis. Mijn tong in mijn mond. En ik hoor (of beter: ik ben…) de airco. Om weer het geluid van het toetsenbord te horen. … Vervolgens hoor en ervaar ik mijn neusademhaling. …En dergelijke.
Op deze manier, het kijken naar jezelf, geef je ruimte aan gewaarzijn.
Dit gewaarzijn is echter het doel: zal volledig verwerkelijkt kunnen worden. Dat gebeurt altijd nu, nooit in de toekomst. De eerste stap zal dan tevens de laatste stap zijn.
Het kijken naar jezelf, is slechts het vlot van de verlichting maar niet de verlichting zelf. Probeer daarom niet je hele leven je krampachtig vast te houden aan het kijken naar jezelf. Beoefen het ook enkel wanneer je je rottig voelt. Uiteindelijk zal je enkel gaan en kunnen gaan voor gewaarzijn zelf, keuzeloos gewaarzijn. Daarin ligt onze vrijheid. In ongeconditioneerd bewustzijn.
http://www.kijkennaarjezelf.nl

Waar of onwaar?

‘Jiddu Krishnamurti: ’er bestaat geen systeem en geen oefening, alleen maar de helderheid van het onderkennen met een vrije geest die geen enkele gerichtheid heeft of keuze maakt, maar de vrijheid heeft om de dingen gade te slaan.’
(Bron: Als twee vrienden, Krishnamurti, uitgeverij Mirananda.)

Ik geloof ook zonder meer in deze vrije geest maar… een ervaring ervan, leidt ook makkelijk tot het concept van ik-heb-het-begrepen. Het zogenaamde mentaliseren van K’s werk!
Een doorbraak, ergens aan moge ruiken, betekent immers nog geen volledige innerlijke vrijheid.
Observatie dient als stap, tevens de laatste stap te zijn. Maar zoekers merken dan gauw op, dat er sprake is van een bepaalde terugval en dwingen zichzelf toch zich vast te bijten in: ‘Ik heb het begrepen.’
Mijn advies om deze bekende valkuil te vermijden:
Op het moment dat je in je hoofd (vast)raakt, terug te gaan naar wat je hier en nu ervaart: voel wat je voelt, ruik wat je ruikt, proef wat je proeft, zie wat je ziet, hoor wat je hoort.
En dan niet zeggen: ‘Ik weet dat ik hier en nu ben.’ Nee, vergeet wat je denkt: ga rechtstreeks naar wat ervaren wordt. Zodat de waarnemer het waargenomene is. Ja, en dat vinden sommige ‘grote geesten’ banaal. Simpelweg zintuigelijk bewust te zijn, hier en nu.
Toch, kom je van hieruit spontaan tot gewaarzijn, een heldere geest. Op die manier raak je steeds meer vertrouwt met gewaarzijn, hier en nu. En dan kan deze volledig direct worden gerealiseerd.

Dus, ik ben het eens met K, dat er geen systeem of oefening voor bestaat, voor de vrije geest (ook niet door steeds terug te gaan naar je zintuigen zal je het bereiken). Want gewaarzijn is in en als zichzelf vrij. Maar de mens kan denken het begrepen te hebben en dan verstrikt raken in zijn eigen denken en verlangen. Op die manier krijgt gewaarzijn/de vrije geest, geen kans. Door dan eerst tot rust te komen, kan alles weer helderder worden, ook wat deze vrije geest betreft. Dan kan het zo zijn dat we direct deze volkomen realiseren.
(Meer info: https://www.kijkennaarjezelf.com/)

bloemenzon

Het vlot van verlichting

Als je je nimmer rottig voelt, heb je dit vlot niet nodig!
En als je je rottig voelt: is het je geest die zijn eigen staart najaagt. Deze geest bedwing je op een eenvoudige manier: niet door er tegen te gaan strijden maar je simpelweg direct over te geven aan wat je ervaart: horen wat je hoort, zien wat je ziet, ruiken wat je ruikt, proeven wat je proeft en voelen wat je voelt (zoals het gekriebel in je neus). Dan is de waarnemer het waargenomene en is de geest niet in staat zijn eigen beelden nog langer na te jagen. Zich bezig te houden met wat het niet heeft en wil hebben of wat het heeft en niet wil hebben.
Hier en nu zijn betekent vrij zijn, van het bekende, het denken.
Kijken naar jezelf doet gewaarzijn geboren worden.
Het gewaarzijn dat ook direct gerealiseerd, beseft, kan worden.
Observatie is in zichzelf vrij en nergens aan onderworpen. Je innerlijk vrij voelen, ervaren, heeft daar alles mee te maken.
Maar het kan zijn dat je nog maar net komt kijken wat dat gewaarzijn betreft. Dan is het belangrijk, wanneer je je rottig voelt direct terug te keren naar het hier en nu in de vorm van: zien wat je ziet, horen wat je hoort en voelen wat je voelt!
(Bezoek ook eens voor meer informatie: https://kijkennaarjezelf.nl/)

lake-2498214_640

Afbeelding van олег реутов via Pixabay