Het verhaal van Nibbana

In 2017 in Veelerveen, zittende aan tafel met wat andere mensen, was er opeens een licht buiten ons. Ik moest toen spontaan denken aan ‘verlichting’. Was hier iemand dan verlicht, kwam het licht van haar, waar mee ik had zitten te praten? Ik wist het niet maar ik dacht van niet, het licht was daar gewoon!
Later in die maand toen we thuis kwamen, Chandra en ik, verscheen van heel dichtbij dat licht. Ik zag het als Het, het heilige, God. Het was daar opeens en naderde mijn gezicht. Het leek te kijken naar mij, geheel zuiver en zonder enig oordeel over wat het zag en Het zag alles.
Deze ervaringen deden zich daarna nog voor, zoals vorig jaar in 2019 te Griekenland, toen ik buiten zat voor een cafe, voor een kade van Ithaki, het eiland van de koning Odysseus.
Door het licht leerde ik verder naar mezelf kijken. Mezelf observeren deed ik al, maar zo puur als dit licht?
Het zintuiglijk-gewaar-zijn, begon in de zomer van 2017, tijdens onze werkvakantie. Ik lag dan af en toe op bed en keek naar mezelf, ik was gewaar van alles wat ik lichamelijk voelde, hoorde, rook, proefde,… Ik zocht geen ervaring, want die was er al! Ook zocht ik geen bepaalde volgorde, want die kwam spontaan!… Welke ervaring drong het eerste tot me door en dan welke andere et cetera. Deze overgave zorgde ervoor dat mij geest tot rust kwam. Want we schreven tijdens die werkvakantie in zeven dagen een boek met elkaar. Door dat kijken naar mezelf, kwam er een balans, die ik hard nodig had.
Toen tijdens die vakantie verscheen dat licht…
In mei 2020 maakte ik de volgende stap mee. ‘Observatie’ werd los van mij een feit. Ik hoefde niet langer eerst het kijken-naar-mezelf te beoefenen, waar dan de geest rustig door werd en er ruimte kwam voor gewaarzijn! Ik had dat zo vaak gedaan en het had me ook zo vaak geholpen, wanneer ik geestelijk moe was! Ik beoefende het niet alleen liggende maar ook zittende of lopende.
Krishnamurti die sprak over de Waarheid, reikte daarbij nimmer een bepaalde weg aan! Hij zei, dat de eerste stap tevens de laatste stap was! Maar zo ervoer ik het toen niet, als ik me richtte op zijn observatie. Want even dan voelde ik me vrij van alles, om vervolgens toch weer in mijn hoofd te gaan zitten. Dat begrip van hem: ‘observatie’, veroorzaakte enkel een soort van intellectualisering en wie zat daar nu op de te wachten? Mijn ‘kijken naar mezelf’ veroorzaakte dat niet! Goed… je moest er wat voor over hebben, nietwaar?
Toen was ik alles zat: mijn werk op de Zuidas, mijn geloof in Jezus en het gebed waarmee ik blijkbaar toch iets hoopte voor mezelf mee te gaan bereiken en deze – hier boven beschreven – oefeningen! Ik gaf het allemaal op, iedere zogenaamde zekerheid, dat wat ik nodig leek te hebben.
Dat loslaten vond diep innerlijk plaats. Maar een ding wilde ik niet opgeven en dat was observatie zelf, ik wilde niet voortaan dan als een zombie door het leven gaan. Ik wilde naar mezelf kijken maar dan zonder enige moeite vooraf: dus ik gaf me wederom er direct aan over en dit keer kwam ik er niet op terug. ‘Ik was ontwaakt.’…
Vanaf dat moment ben ik gelukkig en omschrijf dit liever niet als: ik ben verlicht. Want de vraag dat ik morgen ook gelukkig zal zijn en de dag daarna, kan ik niet beantwoorden. Ik weet dat ik niets weet. Maar een maand verder, ben ik nog steeds gelukkig.
Het ego denkt in termen van gelukkig worden en voor altijd dan gelukkig zijn. Maar je kunt niet gelukkig worden, enkel zijn hier en nu.
Geluk dient geen object van je verlangen te zijn. Gelukkig zijn is niet iets wat je kunt bereiken, het is er wanneer er geen sprake is van haat, angst en verdriet. En liefdevolle aandacht zorgt ervoor dat zulke gedachten en emoties zich niet gaan nestelen!
Nu speelde voorafgaande aan dit alles nog het evangelie van Jezus een zeer belangrijke rol. Want door het levende evangelie leerde ik op een cruciaal moment een diep innerlijk conflict met een ander loslaten, door de ander oprecht te vergeven en op datzelfde moment werd ikzelf ook vergeven. We kunnen slechts genade voor onszelf ontvangen op die manier! Op die manier ontstond er een grote diepe rust in mezelf, want met het loslaten van dat conflict, leken ook andere mensen te zijn vergeven! Door deze rust moet ook mijn geest helderder zijn geworden en dat moet voorafgaande het volledig verwerkelijken van wat observatie is, belangrijk zijn geweest!
Zeggen dat je weet of dat je verlicht bent, is eigenlijk de ontkenning ervan in mijn ogen. Waar het omgaat is dat je nu vrij bent en niet dat je denkt dat je vrij bent.
Sommige mensen zoeken verlichting als een nieuw object in hun leven, naast geld en succes. Op die manier zul je nimmer gelukkig zijn!

cropped-img_20190723_160828-1.jpg

Nathan op Ithaki bij het beeld van Homerus!

New: Murti103.nl

Jiddu Krishnamurti moet eens hebben gezegd:
‘Als Krishnamurti sterft, wat onvermijdelijk is, zullen jullie regels in je hoofd gaan vormen, omdat het individu, Krishnamurti, jullie de Waarheid had voorgehouden. Jullie zullen dus een tempel bouwen, beginnen met het houden van ceremonieën en zinsnedes, dogma’s, geloofssystemen, en geloofsbelijdenissen uitvinden en filosofieën creëren. Als je het fundament op mij, het individu, bouwt, zul je in dat huis gevangen raken’…
(Bron: K in The Future Is Now, 1989)
What’s new: https://murti103.nl/

ocean-3605547_1920
Foto: Pixabay.com

Wat ontbrak precies aan K’s boodschap? (2)

Je kunt vol van lof zijn over K of juist niet, het zal je niet helpen als je niet serieus doet aan zelfonderzoek.
Zelfonderzoek betekent het spontane vermogen hier en nu te kijken naar jezelf zonder oordeel. De feiten voor zichzelf laten spreken. Dit heeft weer niets te maken met zelfacceptatie, want dat is simpelweg een oordeel, namelijk een positief oordeel over jezelf, nietwaar?
Als je K gelijk geeft, zegt dat namelijk niets over jouw inzicht maar meer over jouw geloof in bepaalde zaken. Je verkrijgt namelijk niet zomaar ergens inzicht in. Je leert ook niet zomaar je partner kennen of je kind(eren). Het vraagt onverdeelde aandacht. Zonder beelden zien, direct, zoals het zonlicht doordringt tot op de zeebodem!
Het is geen schande ergens een beeld van of over te hebben maar wel als dat beeld wordt aanbeden boven wat is.
Zo kan een rechercheur ergens van overtuigd zijn, terwijl de feiten eigenlijk de andere richting uitwijzen.
K zei tegen het publiek regelmatig, dat hij niemand probeerde te overtuigen.
Ook de Boeddha wilde niet dat je hem accepteerde op basis van autoriteit, eerbied, e.d. maar dat je bereid was te onderzoeken.
Heel veel jonge spirituele intellectuelen zijn door de jaren heen overtuigd geraakt van K’s visie: geen guru/leraar/meester te volgen. Maar op die manier begonnen zij hem onbewust te volgen!
Zijn lering van, de Waarheid is een land zonder paden deden veel mensen niet opeens stoppen met hun kundalini yoga of zen meditatie, hier als voorbeeld. Ook had K niets met politiek en toch deden vele van zijn ‘volgers’ daar toch aan!…
Wanneer drongen mensen, geïnteresseerden, vrienden echt door tot de leringen van K?
Je kunt ook een schilder en zijn werk waarderen maar betekent dat dan ook dat je zijn werk zal kopen? Je kunt stemmen tegen discriminatie maar betekent dat in de praktijk, dat je echt iedereen als gelijke ziet?
Met ander woorden, zoals K ook vaak zei: De wereld is een afspiegeling van ons innerlijk.
Hij kon zo helder zijn en toch bleek er niemand echt geheel door te dringen tot wat hij zei. ‘Niemand heeft mij begrepen!’
Wat ontbrak er in godsnaam dan precies aan, aan K’s boodschap en/of aan het luisteren van zijn toehoorders?
Van een goed chirurg met een duidelijke belofte mag je toch verwachten als patiënt door hem geholpen te worden. En als de operatie niet slaagt, dat dan dat falen wordt neergelegd bij de patiënt! Lijkt mij nogal krom! Goed, misschien was de patiënt zieker, dan iedereen dacht maar toch… ben je een goed chirurg of niet.
In mijn ogen ontbrak het aan de juiste begeleiding van oprechte zoekers, die vervolgens na een bepaalde ervaring van keuzeloos gewaarzijn vast kwamen te zitten in hun hoofd. Door zo’n ervaring bleven ze geloven in K’s boodschap maar ondertussen werd alles slechts mentaal en niet langer echt levend. K had deze mensen hardhandig terug moeten sturen naar de praktijk van het moment: voel wat je voelt, zie wat je ziet, hoor wat je hoort, ruik wat je ruikt en proef wat je proeft!
(Meer info: https://www.kijkennaarjezelf.com/)

solve-2636254_640

Afbeelding van Gino Crescoli via Pixabay

Wat ontbrak precies aan K’s boodschap? (1)

Als Gautama de Boeddha (circa 500 voor Chr.) tijdens zijn leven zo’n zestig verlichten na liet en Jiddu Krishnamurti (vorige eeuw) geen een, dan heb je alle reden in mijn ogen eens grondig te twijfelen aan jezelf, als je beweert K te begrijpen, met hem in alles eens te zijn!
Wat ging er mis tussen K en zijn luisteraars in die zestig jaar van zijn boodschap?

Na, een ervaring van keuzeloos gewaarzijn (de kern-boodschap van K), kun je heel makkelijk tegen jezelf zeggen, dat je Het begrepen hebt. Maar is dat dan ook zo?
Want als keuzeloos gewaarzijn vervolgens niet jouw leven domineert in de praktijk is het niet meer dan weer een idee geworden. Een bepaalde zelfkennis maar geen praktijk. Geen hier en nu Zijn.
Volgens K zal dat gewaarzijn einde maken aan jaloezie, haat, angst, hebzucht, verdriet in je leven. Dus kun je misschien zeggen, Het ook ervaren te hebben maar hoe zit het dan thans met je verdriet, angst, e.d.? Worstel je daar dan nog steeds mee?
Ruiken aan keuzeloos gewaarzijn is namelijk niet hetzelfde, als de volledige verandering daarvan te zien in je leven, lijkt me!
Goed, na zo’n ervaring zijn heel veel mensen toch in hun hoofdje weer beland en dachten (denken) ze alleen maar K echt begrepen te hebben. Want anders had hij wel tijdens zijn leven, erkend echt begrepen te zijn en dat deed hij niet!…

Mijn advies: Om die valkuil van dat denken… te voorkomen, behoor je steeds weer terug te gaan naar het moment: voelen wat je voelt, zien wat je ziet, horen wat je hoort, ruiken wat je ruikt, proeven wat je proeft. Deze ervaringen hoef je dan niet te gaan zoeken of op te roepen, deze zijn er en vragen om volledig onderkend te worden in de praktijk (en niet vanuit je hoofd: zeggen dat je weet dat je proeft e.d.). Zoals K al vaak zei: de waarnemer is het waargenomene. Je bent dan dat proeven!
Door zintuigelijk volledig aanwezig te zijn, wordt daarbij het gewaarzijn, zeg maar, bevrijd. Je raakt er weer vanuit de praktijk mee vertrouwd en niet vanuit je hoofd.
Zo zal gewaarzijn steeds meer levend voor je worden. En dan kan er een moment komen dat je echt die stap er naar maakt. Zoals K zei: De eerste stap is dan tevens de laatste stap. Maar heel veel mensen DENKEN die stap namelijk al te hebben gemaakt maar in de praktijk blijkt, dat ze nog steeds worstelen met hun angsten, verdriet, haat, verlangens, e.d., nietwaar?
Dus in andere woorden: ga terug naar af: je lichaam, lichamelijk aanwezig ZIJN! Ja, ook al ben je niet het lichaam. Maar de geest holt gauw zijn eigen verbeelding achterna en daar kom je niet zomaar uit, door daar weer verder aan te denken. Als denken het probleem is binnen keuzeloos gewaarzijn, kan dat denken daar zelf geen oplossing aan geven.
K echter besprak wel kritisch het denken, als probleem. Zei ook dat het gezond was voor het brein dagelijks twee uur te wandelen. Maar verder leek hij niet te komen met zijn luisteraars!
Terwijl de Boeddha zijn luisteraars oefeningen gaf te doen! En K zei vaak dat hij hetzelfde leerde of zei als Gautama de Boeddha.

puzzle-1261138_640

Afbeelding van annca via Pixabay

Faalde Krishnamurti? (10)

Zowel de Boeddha als de Christus vroegen mensen:  de zoekers, volgers… alles achter zich te laten. Familie, bezittingen en dergelijke. Zodat er gehele toewijding kon zijn. De Waarheid dient bovenal lief te worden gehad en dan mag er niets tussen staan, nietwaar?
Jiddu Krishnamurti was wat minder extreem maar geloofde ook in de passie voor de Waarheid. Hij had dan geen volgelingen maar er waren wel eens mensen die graag een tijdje met hem mee wilde  reizen.  Ook zei hij: Wat zou je doen, als je hoorde, dat ergens, daar een/of de Boeddha was. Zou je dan er niet meteen naar toe willen gaan? Op die manier vergeleek hij dus zichzelf met de Boeddha. Soms vroegen mensen of dat ie was wat hij leerde. Hij onderscheidde zichzelf niet van wat hij bracht!…
In Nederland en elders gingen de nodige mensen van de ene dag op de andere dag naar Poona, waar de Bhagwan (later ‘Osho’) zat. Dat heeft menige relatie hier ontwricht!… Mensen werden verliefd op zijn uitstraling, via de foto’s, of voelden zich aangetrokken door alle verhalen over sex, nietwaar?…
Bij Krishnamurti was er geen ashram, wat hij omschreef als concentratiekampen met een geestelijk dictator.
Je kon zijn – K’s – lezingen volgen in grote tenten of grote zalen. Of je kon hem persoonlijk ontmoeten voor een gesprek of binnen een groep met hem samen denken, discussiëren!… Naast al zijn boeken en dvd’s!
Een tijdje is K zelf een toegewijde, leerling, geweest van de theosofische meesters. Vooral ging zijn hart uit naar de Boeddha. Alle theosofen zijn eigenlijk ‘boeddhisten’. Van Jezus moesten ze weinig tot niets hebben!…
Tijdens zijn leven heeft K diverse keren overwogen, geheel afstand van alles te doen en rond te trekken in India als een sannyasin. Maar daar zag hij toch vanaf, vanwege het geloof dat ie met zijn werk toch meer zou kunnen bereiken!…
Hoe dan ook: hij wenste niet als een autoriteit te worden gezien en wilde geen volgelingen om zich heen maar… de werkelijkheid was natuurlijk anders: hij is wel degelijk een autoriteit geweest en verder geworden voor veel zoekers. Die hem in alles gelijk geven en daarom op die manier volgers zijn.
Ook de Boeddha wilde niet aanbeden worden maar dat wordt ie wel!
K beloofde je door zijn leringen, dat je geheel vrij zou kunnen worden. Als je ze maar echt serieus en met volledige aandacht praktiseerde. Ongelooflijk veel mensen gaven  K en zijn boodschap van bevrijding aandacht maar er kwam niemand tijdens zijn leven naar voren als de nieuwe Krishnamurti (zogezegd).
Dat is droevig en getuigt niet dat hij de volmaakte wereldleraar was, in mijn ogen! …Kijk, was hij slechts een Johannes de Doper, dan was hij zeer geslaagd geweest met al die aandacht, zelfs tot op heden! Maar hij was ‘de meester’ zelf, nietwaar?
Als we niet aan zijn werk kunnen twijfelen, zullen we enkel toehoorders blijven van zijn boodschap!

light-1097599_640

Afbeelding van Devanath via Pixabay

Faalde Jiddu Krishnamurti? (9)

Krishnamurti (1895 – 1986) voelde zich verwant met de Boeddha, die zo’n vijfentwintighonderd jaar geleden moet hebben geleefd. Ook verscheen deze Boeddha aan hem, op jonge en oudere leeftijd. Deze spontane verschijningen omschreef K als objectief en niet als gevolg van een verlangen naar ervaringen, en geen een of andere projectie van de geest.
Net als de Boeddha wees K geen opvolger aan, moe(s)ten de leringen voor zichzelf spreken. Er was geen verschil tussen de leringen en de spreker!
Mensen geven heel hoog op, wat K betreft. Maar de Boeddha had wel volgelingen, en wel een gemeenschap van monniken om zich heen. Ook bood hij oefeningen aan. Zodat de zoeker eerder de verlichting zou bereiken.
Hier volgt een tekst uit het boek, Aldus sprak de Boeddha, gebaseerd op de Pali-canon:
“‘Monniken, de Voleindigde is een heilige, een volledig ontwaakte. Leent mij jullie oor. Het doodloze is gevonden! Ik zal jullie onderrichten, ik zal jullie de Dhamma onderwijzen. Als jullie zo oefenen als ik jullie onderricht, zullen jullie al na korte tijd dat onovertroffen einddoel van het heilige leven, waarvoor zonen van goede familie terecht de thuisloosheid intrekken, al in dit leven door eigen inzicht realisatie blijvend bereiken.’” (Bron: Uitgeverij Asoka.)
Hij sprak deze woorden tegen de vijf monniken, de eersten die hem begonnen te volgen!
Ook het doel van K was mensen onvoorwaardelijk vrij te maken. Maar er bestaan nergens overtuigende aanwijzingen dat dat hem ook is gelukt.
K zei over de verlichten omtrent de Boeddha, dat zij niet de Boeddha overleefden. Inderdaad werd Boeddha behoorlijk oud, zo’n 80 jaar. Hij bracht 45 jaar zijn boodschap! K werd 90 jaar en bracht zo’n 60 jaar zijn boodschap.
Waarom kwamen mensen niet tot de verlichting om hem heen. Was zijn boodschap van geen leerlingen willen hebben, toch te extreem?

buddhism-462358_640

Afbeelding van Honey Kochphon Onshawee via Pixabay

Faalde Krishnamurt? (8)

Hij verwierp guru’s!
Hij wilde geen autoriteit zijn met volgelingen!
Maar eindigde zonder verlichte mensen om hem heen!

‘Etymologisch komt “goeroe” uit het Sanskriet. Het betekent “zwaar” en illustreert hoe de positie van een leraar in de conservatieve brahmaanse traditie wordt opgevat. Een successie van goeroes en leerlingen heet parampara. Tibetanen vertaalden goeroe met lama, wat “onovertroffen” betekent.’ – Bron: WikipediA.
Jan Foudraine besteedde er een boek aan: Meester, Antimeester. Een boek waar het vooral ging over Bhagwan (zijn meester) en zijn ontmoeting met Jiddu Krishnamurti.
K zag wel dat er iets gebeurd was bij Jan Foudraine (heette ook Swami Deva Amrito). Amrito was volkomen verliefd op zijn meester Bhagwan (werd later: Osho). Hij was geraakt tot diep in zijn hart! Maar achteraf, na zijn ontmoeting met K, moet K tegen iemand anders hebben gezegd: ‘Nu moet ie alleen nog zijn meester loslaten!’…
Ik vraag me af wat ie tegen Petrus (voorheen Simon) had gezegd, K? De visser die Jezus begon te volgen!…
‘En toen Hij bij de zee van Galilea wandelde, zag Hij Simon en Andreas, zijn broer, het net in de zee werpen, want zij waren vissers.
En Jezus zei tegen hen: Kom achter Mij aan, en Ik zal maken dat u vissers van mensen wordt.
En zij lieten meteen hun netten achter en volgden Hem.’
– Bron: Markus 1:16-18.
Ook de Boeddha zond zijn monniken op weg!
Om boeddhist te worden, moe(s)t je de drie juwelen accepteren: Ik neem toevlucht tot Boeddha. Ik neem toevlucht tot Dharma. Ik neem toevlucht tot Sangha.
Je zou dit zo naar Jezus kunnen vertalen, als: Ik neem mijn toevlucht tot Jezus, het evangelie en de gemeente.
Maar… zoiets bracht Jiddu Krishnamurti niet!
Toch wilde Boeddha niet op basis van geloof of autoriteit gevolgd worden maar wel op basis van vertrouwen en onderzoek. Zijn volgelingen moesten zijn leer onderzoeken op waarheid: of dat het werkte voor hen.
K stond niemand toe een leerling van hem te worden. Er was dus geen gemeenschap van gelovigen/toegewijden om hem heen! Toch was hij niet alleen!…
K wilde dat mensen met hem samen nadachten. Boeddha bood gewoon zijn leer aan! Zo van: ‘Dit is het, punt. Maar je hoeft me niet te geloven, onderzoek het gerust voor jezelf.’
K had geen succes, mogelijk hield hij toch de zoeker op een te grote afstand en mochten ze meedenken. Als je een leer aanbiedt, moet je juist blijkbaar mensen niet op een te grote afstand houden en zorgen dat ze bij de les blijven en dat meedenken meer relativeren. Zoals zen zegt: ‘De Waarheid is niet het probleem maar onze mening erover.’
K vond dat de leraar en de leerling elkaar gevangen kunnen houden. Zoals Sheela en Osho dat deden met elkaar in Oregon, Amerika! Dat werd een hele pijnlijke situatie met elkaar en de commune. Maar ook K kende conflict binnen zijn eigen cirkel van vrienden en medewerkers. En ook de Boeddha was hier niet vrij van. Het bekendste verhaal is natuurlijk dat van Judas, die Jezus verraadde met een kus aan de Romeinen, zodat ze wisten wie hij was en hem zo gevangen konden nemen!
Het is waar dat leraren en guru’s uit kunnen zijn op geld, macht en seks. Dat relaties heel gauw ontaarden of kunnen ontaarden. Maar daarom hoef je nog niet het kind met het badwater weg te gooien. Zeker niet, wanneer de Waarheid het doel is!
Je groeit met elkaar of uit elkaar, zeg ik maar. Iemand anders kan een stapje verder zijn dan jezelf en daar kun je je voordeel meedoen, lijkt mij! 😉

buddha-1053130_640

Afbeelding van Dean Moriarty via Pixabay

Faalde Krishnamurti? (7)

Zazen en de verlichting…
Zal zitten, oefening, leiden tot verlichting?
Jiddu Krishnamrti geloofde van niet. Ook al sprak hij over meditatie. Maar daarmee bedoelde hij simpelweg jezelf nu in alle vrijheid gadeslaan. In de vrije geest lag de verlichting van ons bestaan, zei K. Niet in het afzonderen e.d..
Nu kun je voor K kiezen en vervolgens ook nimmer verlicht raken. Zei hij immers niet, niemand heeft mij (de leringen) begrepen?
En als je je blind gaat staren op bijvoorbeeld zazen, kun je ook van een hele koude kermis thuiskomen. 😀
Laat staan, dat je K maar moeilijk vind, met zijn observatie, keuzeloos gewaarzijn. Dan kan zazen je helpen meer begrip te krijgen, gevoelig worden voor het simpelweg observeren. Na een tijdje worden de woorden van K misschien dan wat begrijpelijker voor je. Dan kan het zijn, dat je de conclusie gaat trekken, ‘als ik nu nog meer mediteer (zit) dat ik uiteindelijk vanzelf vrij wordt. Want ik voel me immers nu al wat vrijer!’
Dan sluit ik me direct aan bij K: ‘De Waarheid is een land zonder paden.’
Hij ver je ook innerlijk mag komen met zazen, het zal niet uiteindelijk vanzelf leiden tot de verlichting (ontwaken). Omdat gewaarzijn geen product ergens van is. Niets met een proces te maken heeft. Keuzeloos gewaarzijn is tijdloos.
Doe gerust je voordeel met zazen… maar daarentegen is de eerste stap (van K) tevens de laatste stap en daarmee komt direct zazen tot zijn einde.
Doe gerust je voordeel met K’s leringen. Zazen en alle systemen kun je direct overslaan! Maar… het intellectualiseren van de leringen van K, is volgens mij de grote valkuil. Even moge ruiken aan gewaarzijn maakt je nog geen vrije geest, zogezegd. Omdat niemand tijdens het leven van K, zijn zegen mocht ontvangen, begrijp ik dat K te kort is geschoten.
Als brahmaan van geboorte, had hij nog nimmer vlees gegeten, drugs gebruikt, gerookt, alcohol gedronken,… Hij was omringt geweest met zoveel aandacht, als tiener,… dat ie blijkbaar vrij was van bepaalde menselijke worstelingen. Ook kende hij volgens mij niet het gekwetter van de mind!…
Hij twijfelde vaak dan ook, of dat zijn verlichting toch misschien gebonden was aan zijn bijzondere lichaam (achtergrond). Maar uiteindelijk geloofde hij dat niet en vond hij dat zijn leringen voor iedereen moesten kunnen werken! Ik geloof dat ook maar de praktijk wijst uit, dat hij toch ergens te kort in heeft geschoten. Zich te zwart wit heeft opgesteld.
In Amsterdam 1981 zei hij (waar ik ook was): ’er bestaat geen systeem en geen oefening, alleen maar de helderheid van het onderkennen met een vrije geest die geen enkele gerichtheid heeft of keuze maakt, maar de vrijheid heeft om de dingen gade te slaan.’
Boeddha was minder zwart-wit en bereikte in mijn ogen meer! Mensen om hem heen ontwaakten! K hield van de Boeddha, heeft hem diverse keren ervaren, op jonge en veel oudere leeftijd.
Natuurlijk heeft het geen zin, nut of enige echte betekenis iemand of iets na te apen! K was vrij en daarin bleek hij volkomen uniek in te zijn, net als de Boeddha en bijvoorbeeld verder Socrates en Jezus van Nazareth.

meditation-428382_640

Afbeelding van Michal Jarmoluk via Pixabay