Alles is oke

Klopt dat?
Het denken bestaat door zijn innerlijke tegenstellingen.
In liefde bestaat dat niet. Er bestaat niet zoiets in liefde: ik en het andere.
De bron van non-dualiteit in ons leven is dan ook liefde en niet ons denken. Want de ene keer denkt men zus en dan weer zo, nietwaar? En niemand lijkt het ooit werkelijk eens te zijn met elkaar. Denk maar aan de verschillen tussen rijk en arm. Moslim en jood. Et cetera.
Maar wanneer ons hart zich werkelijk opent, werkelijk Daar liefde wordt Ervaren, dan kunnen we niet anders innerlijk geen afgescheidenheid te ervaren.
Kun je nog vastzitten aan een bepaalde godsdienst, nadat je Hart zich werkelijk heeft geopend? En kun je nog vastzitten aan al je bezittingen en geld?…
Liefde doet ons ook onthechten. Liefde omvat en vertegenwoordigt immers het onsterfelijke, het denken slechts het gekende. Daarom dat het denken dan ook geen antwoord kan geven op alle oorlogen en onderdrukkingen in de samenleving. Enkel het goddelijke, dat wat liefde en bewustzijn is.
Als de mens niet zijn ware natuur leert kennen, blijven priesters en psychologen onze geest beheersen en zij staan in dienst van de natie, het land waarin ons sterfelijke lichaam is geboren.
Alles kan oke zijn, wanneer we het innerlijke niveau van de liefde weten te bereiken. Dat wat voorbij het bekende, denken gaat!
Het denken bestaat door herinneringen. En denken dat altijd op zoek is naar wraak of gerechtigheid. We denken ergens recht op te hebben, bijvoorbeeld op onze rijkdom, omdat we daar hard voor hebben moeten werken, vinden we dan, nietwaar? ‘Zaken zijn zaken!’
Maar liefde is daar helemaal niet in geïnteresseerd. Compassie gaat voorbij herinneringen, goede en kwade.
Zonder beeldvorming is er hulp, liefde.
In liefde is alles oké.

Voedsel voor het Hart

Als je hart uitgaat naar religieuze geschriften, vind ik dat iets anders dan dat je andere mensen wil veroordelen vanuit ‘jouw’ boek!
Je hart kan gaan zingen omdat je de Koran leest of bijvoorbeeld de Bhagavad Gita, nietwaar?…
Mijn hart gaat het meeste uit naar het Nieuwe Testament, het leven van Jezus van Nazareth, hier op aarde!
Wat we geloven is niet zo belangrijk, als ons hart maar op de goede plaats zit, lijkt me! Maar bij fanatisme vinden we opeens iedere letter belangrijk in ons boek, geschrift. Ik zoek liever zelf naar de rode draad ervan.
Wat leerde Siddhartha Gautama de Boeddha werkelijk?… Kunnen we werkelijk de boeken over hem vertrouwen? In zijn tijd werd er immers niets van hem neergeschreven! Honderden jaren werd alles mondeling overgedragen… Toch wijzen de diverse geschriften in wezen naar hetzelfde, die later ontstonden. Er bestaan inmiddels zoveel geschriften over de Boeddha, zijn dharma en de sangha, dat een leven niet genoeg is om ze allemaal te bestuderen. En in de tijd van de Boeddha zelf, waren er helemaal geen geschriften! Nu vallen boeddhisten over allerlei uiteenzettingen, net zoals christenen dat kunnen doen onderling betreffende de Bijbel!
Waar gaat het in hemelsnaam nog over?
Als mijn hart niet zingt, weet ik dat ik verdwaald ben.
We overwinnen onze denkgeest niet door nog meer geschriften, en nog meer discussies. Als we niet horen wat we horen, zien wat we zien, ruiken wat we ruiken, proeven wat we proeven en voelen wat we voelen (bijvoorbeeld het gekriebel van een mier over onze arm). Zal de denkgeest meer kwaad doen dan goed in ons dagelijks leven.

(Afbeelding van Thomas Ulrich via Pixabay )