Het ego?

Voor mij, is het de verkramping binnen onze denkgeest.
Bij zo’n verkramping kan liefde niet opereren.
Enkel keuzeloos gewaarzijn kan daar dan een einde aanmaken.
Dat je volledig contact hebt met het moment zoals het is. Dat je doordringt in wat is, zonder weerstand.
Als we niet in staat zijn onszelf gewaar te wezen, dan adviseer ik over te schakelen naar wat je zintuiglijk direct, hier en nu, ervaart. Proef je nu iets? Wat hoor je?…
Door je feitelijk over te geven aan je zintuigen, wordt de geest direct overstegen. Op die manier kan de verkramping niet verder zijn werk doen.
Weet dat het ego bij iedere verkramping terrein wint. Noem het je innerlijke demon of duivel of mara. Zowel de Boeddha als de Christus doorstonden de confrontatie ermee, nietwaar?
Het ego is ons denken, dat in conflict is met wat is.

male-4494491_640
Afbeelding van Florin Radu via Pixabay

 

‘Ben je verlicht?’

Domme vraag, vind ikzelf.
Zo kan een park bezitter nimmer op een bankje in het zonnetje zitten.
Je kunt vrouw en kinderen hebben en er nimmer tijd voor vrijmaken.
Sommige mensen lijken prat te gaan op: ‘Ik ben verlicht.’
Ik weet (ervaar) dat ik gelukkig ben maar ben ik ook verlicht?
Mijn denken wil nu weten of dat ik morgen ook gelukkig zal zijn en overmorgen en over-overmorgen etc..
Het denken wil claimen, iets tot zijn bezit verklaren. Het ego dat zegt een park te bezitten!
Ik bezit dan geen park maar ik kan er toch echt van genieten, heerlijk zo’n zonnetje!…

bridge-53769_640

Afbeelding van JamesDeMers via Pixabay