Alles is oke

Klopt dat?
Het denken bestaat door zijn innerlijke tegenstellingen.
In liefde bestaat dat niet. Er bestaat niet zoiets in liefde: ik en het andere.
De bron van non-dualiteit in ons leven is dan ook liefde en niet ons denken. Want de ene keer denkt men zus en dan weer zo, nietwaar? En niemand lijkt het ooit werkelijk eens te zijn met elkaar. Denk maar aan de verschillen tussen rijk en arm. Moslim en jood. Et cetera.
Maar wanneer ons hart zich werkelijk opent, werkelijk Daar liefde wordt Ervaren, dan kunnen we niet anders innerlijk geen afgescheidenheid te ervaren.
Kun je nog vastzitten aan een bepaalde godsdienst, nadat je Hart zich werkelijk heeft geopend? En kun je nog vastzitten aan al je bezittingen en geld?…
Liefde doet ons ook onthechten. Liefde omvat en vertegenwoordigt immers het onsterfelijke, het denken slechts het gekende. Daarom dat het denken dan ook geen antwoord kan geven op alle oorlogen en onderdrukkingen in de samenleving. Enkel het goddelijke, dat wat liefde en bewustzijn is.
Als de mens niet zijn ware natuur leert kennen, blijven priesters en psychologen onze geest beheersen en zij staan in dienst van de natie, het land waarin ons sterfelijke lichaam is geboren.
Alles kan oke zijn, wanneer we het innerlijke niveau van de liefde weten te bereiken. Dat wat voorbij het bekende, denken gaat!
Het denken bestaat door herinneringen. En denken dat altijd op zoek is naar wraak of gerechtigheid. We denken ergens recht op te hebben, bijvoorbeeld op onze rijkdom, omdat we daar hard voor hebben moeten werken, vinden we dan, nietwaar? ‘Zaken zijn zaken!’
Maar liefde is daar helemaal niet in geïnteresseerd. Compassie gaat voorbij herinneringen, goede en kwade.
Zonder beeldvorming is er hulp, liefde.
In liefde is alles oké.