K’s missing link?

(1)
Als Gautama de Boeddha (circa 500 voor Chr.) tijdens zijn leven zo’n zestig verlichten na liet en Jiddu Krishnamurti (vorige eeuw) geen een, dan heb je alle reden in mijn ogen eens grondig te twijfelen aan jezelf, als je beweert K te begrijpen, met hem in alles eens te zijn!
Wat ging er mis tussen K en zijn luisteraars in die zestig jaar van zijn boodschap?Na, een ervaring van keuzeloos gewaarzijn (de kern-boodschap van K), kun je heel makkelijk tegen jezelf zeggen, dat je Het begrepen hebt. Maar is dat dan ook zo?
Want als keuzeloos gewaarzijn vervolgens niet jouw leven domineert in de praktijk is het niet meer dan weer een idee geworden. Een bepaalde zelfkennis maar geen praktijk. Geen hier en nu Zijn.
Volgens K zal dat gewaarzijn einde maken aan jaloezie, haat, angst, hebzucht, verdriet in je leven. Dus kun je misschien zeggen, Het ook ervaren te hebben maar hoe zit het dan thans met je verdriet, angst, e.d.? Worstel je daar dan nog steeds mee?
Ruiken aan keuzeloos gewaarzijn is namelijk niet hetzelfde, als de volledige verandering daarvan te zien in je leven, lijkt me!
Goed, na zo’n ervaring zijn heel veel mensen toch in hun hoofdje weer beland en dachten (denken) ze alleen maar K echt begrepen te hebben. Want anders had hij wel tijdens zijn leven, erkend echt begrepen te zijn en dat deed hij niet!…
Mijn advies: Om die valkuil van dat denken… te voorkomen, behoor je steeds weer terug te gaan naar het moment: voelen wat je voelt, zien wat je ziet, horen wat je hoort, ruiken wat je ruikt, proeven wat je proeft. Deze ervaringen hoef je dan niet te gaan zoeken of op te roepen, deze zijn er en vragen om volledig onderkend te worden in de praktijk (en niet vanuit je hoofd: zeggen dat je weet dat je proeft e.d.). Zoals K al vaak zei: de waarnemer is het waargenomene. Je bent dan dat proeven!
Door zintuigelijk volledig aanwezig te zijn, wordt daarbij het gewaarzijn, zeg maar, bevrijd. Je raakt er weer vanuit de praktijk mee vertrouwd en niet vanuit je hoofd.
Zo zal gewaarzijn steeds meer levend voor je worden. En dan kan er een moment komen dat je echt die stap er naar maakt. Zoals K zei: De eerste stap is dan tevens de laatste stap. Maar heel veel mensen DENKEN die stap namelijk al te hebben gemaakt maar in de praktijk blijkt, dat ze nog steeds worstelen met hun angsten, verdriet, haat, verlangens, e.d., nietwaar?
Dus in andere woorden: ga terug naar af: je lichaam, lichamelijk aanwezig ZIJN! Ja, ook al ben je niet het lichaam. Maar de geest holt gauw zijn eigen verbeelding achterna en daar kom je niet zomaar uit, door daar weer verder aan te denken. Als denken het probleem is binnen keuzeloos gewaarzijn, kan dat denken daar zelf geen oplossing aan geven.
K echter besprak wel kritisch het denken, als probleem. Zei ook dat het gezond was voor het brein dagelijks twee uur te wandelen. Maar verder leek hij niet te komen met zijn luisteraars!
Terwijl de Boeddha zijn luisteraars oefeningen gaf te doen! En K zei vaak dat hij hetzelfde leerde of zei als Gautama de Boeddha.

(2)
Je kunt vol van lof zijn over K of juist niet, het zal je niet helpen als je niet serieus doet aan zelfonderzoek.
Zelfonderzoek betekent het spontane vermogen hier en nu te kijken naar jezelf zonder oordeel. De feiten voor zichzelf laten spreken. Dit heeft weer niets te maken met zelfacceptatie, want dat is simpelweg een oordeel, namelijk een positief oordeel over jezelf, nietwaar?
Als je K gelijk geeft, zegt dat namelijk niets over jouw inzicht maar meer over jouw geloof in bepaalde zaken. Je verkrijgt namelijk niet zomaar ergens inzicht in. Je leert ook niet zomaar je partner kennen of je kind(eren). Het vraagt onverdeelde aandacht. Zonder beelden zien, direct, zoals het zonlicht doordringt tot op de zeebodem!
Het is geen schande ergens een beeld van of over te hebben maar wel als dat beeld wordt aanbeden boven wat is.
Zo kan een rechercheur ergens van overtuigd zijn, terwijl de feiten eigenlijk de andere richting uitwijzen.
K zei tegen het publiek regelmatig, dat hij niemand probeerde te overtuigen.
Ook de Boeddha wilde niet dat je hem accepteerde op basis van autoriteit, eerbied, e.d. maar dat je bereid was te onderzoeken.
Heel veel jonge spirituele intellectuelen zijn door de jaren heen overtuigd geraakt van K’s visie: geen guru/leraar/meester te volgen. Maar op die manier begonnen zij hem onbewust te volgen!
Zijn lering van, de Waarheid is een land zonder paden deden veel mensen niet opeens stoppen met hun kundalini yoga of zen meditatie, hier als voorbeeld. Ook had K niets met politiek en toch deden vele van zijn ‘volgers’ daar toch aan!…
Wanneer drongen mensen, geïnteresseerden, vrienden echt door tot de leringen van K?
Je kunt ook een schilder en zijn werk waarderen maar betekent dat dan ook dat je zijn werk zal kopen? Je kunt stemmen tegen discriminatie maar betekent dat in de praktijk, dat je echt iedereen als gelijke ziet?
Met ander woorden, zoals K ook vaak zei: De wereld is een afspiegeling van ons innerlijk.
Hij kon zo helder zijn en toch bleek er niemand echt geheel door te dringen tot wat hij zei. ‘Niemand heeft mij begrepen!’
Wat ontbrak er in godsnaam dan precies aan, aan K’s boodschap en/of aan het luisteren van zijn toehoorders?
Van een goed chirurg met een duidelijke belofte mag je toch verwachten als patiënt door hem geholpen te worden. En als de operatie niet slaagt, dat dan dat falen wordt neergelegd bij de patiënt! Lijkt mij nogal krom! Goed, misschien was de patiënt zieker, dan iedereen dacht maar toch… ben je een goed chirurg of niet.
In mijn ogen ontbrak het aan de juiste begeleiding van oprechte zoekers, die vervolgens na een bepaalde ervaring van keuzeloos gewaarzijn vast kwamen te zitten in hun hoofd. Door zo’n ervaring bleven ze geloven in K’s boodschap maar ondertussen werd alles slechts mentaal en niet langer echt levend. K had deze mensen hardhandig terug moeten sturen naar de praktijk van het moment: voel wat je voelt, zie wat je ziet, hoor wat je hoort, ruik wat je ruikt en proef wat je proeft

(Voor meer info: https://www.kijkennaarjezelf.com/)