Het kijken naar jezelf

Kijk jij wel eens naar jezelf: fysiek?
Dat je hoort wat je hoort, ziet wat je ziet, voelt wat je voelt, ruikt wat je ruikt en proeft wat je proeft.
In de plaats van je gedachte(n) na te jagen of er tegen te vechten, laat je je aandacht naar binnen gaan.
Zoek contact met het lichaam door de aandacht dichtbij ‘huis’ te laten.
Liefdevolle aandacht zoekt niet zichzelf. Wees gevoelig voor wat is.
Je hoeft niet tegen je hoofd te strijden, wanneer je je kunt over geven, aan het moment zelf, hier en nu.
Het hoofd, het denken is de hele dag bezig met alles wat het niet heeft en wil hebben. En wat het wel heeft en niet wil hebben. De geest jaagt zijn eigen staart na.
Je oordeel over je eigen denken, doet er niet aan toe! Ga direct naar je zintuiglijk gewaarzijn. Welke lichamelijke ervaring dringt het eerste bij je binnen, ben je bewust? Misschien het gekriebel in je neus. En dan? En dan?… Blijf dit een tijdje doen.
Vorm echter geen beeld van je zintuiglijke ervaring, zoals: ik weet dat ik iets ruik. Nee… ruik. Laat de waarnemer het waargenomene zijn!
Onze teleurstellingen maken ons niet gelukkig, je rottig voelen is het product van onze eigen geest, die zijn eigen staart najaagt. Je hoeft niet deze geest te beoordelen, te veroordelen of proberen te veranderen. Geef je slechts over aan wat je nu spontaan ervaart, lichamelijk. Daarin hoef je geen bepaald patroon te volgen, zoals van je kruin naar je tenen te gaan maar gewoon: wat komt nu het eerste bij je binnen? Ook hoef je geen bepaalde ervaring te zoeken of te creëren. We onderkennen het moment.
Ik voel hier nu mijn vinger(s) op het toetsenbord. Dan de hand op de muis. Mijn tong in mijn mond. En ik hoor (of beter: ik ben…) de airco. Om weer het geluid van het toetsenbord te horen. … Vervolgens hoor en ervaar ik mijn neusademhaling. …En dergelijke.
Op deze manier, het kijken naar jezelf, geef je ruimte aan gewaarzijn.
Dit gewaarzijn is echter het doel: zal volledig verwerkelijkt kunnen worden. Dat gebeurt altijd nu, nooit in de toekomst. De eerste stap zal dan tevens de laatste stap zijn.
Het kijken naar jezelf, is slechts het vlot van de verlichting maar niet de verlichting zelf. Probeer daarom niet je hele leven je krampachtig vast te houden aan het kijken naar jezelf. Beoefen het ook enkel wanneer je je rottig voelt. Uiteindelijk zal je enkel gaan en kunnen gaan voor gewaarzijn zelf, keuzeloos gewaarzijn. Daarin ligt onze vrijheid. In ongeconditioneerd bewustzijn.
http://www.kijkennaarjezelf.nl

Nieuw boek: NIRVANA

Je kunt alleen maar hier en nu gelukkig zijn
Bestel via de uitgever Lulu.com
of via e-mail naga@xs4all.nl (9,95 euro inclusief verzending).

>> Als ePub hier te (downloaden) koop!

boek-nirvana

Boekbespreking video / audio

Je kunt niet gelukkig worden
maar wel gelukkig zijn.
Geluk of verlichting najagen
als een object van je verlangen
zal niet helpen.
Hier en nu,
daar waar je bent,
ligt jouw innerlijke bevrijding.

Nathan Naga

Chong Yoga

Deze vorm van oefening richt zich op gewaarzijn. Gevoelig zijn. Hier en nu zijn.
Niet dat observatie oefening nodig heeft. Je kunt observatie rechtstreeks beseffen (realiseren): de eerste stap is daarbij tevens de laatste stap. Maar… heel makkelijk kun je daarbij in je hoofd gaan zitten en denk je slechts jezelf gewaar te zijn. Van rechtstreeks gewaarzijn is dan beslist geen sprake!
Chong Yoga brengt je dan weer met de beentjes op de steentjes, zogezegd! Daarbij wordt gewaarzijn dan weer echt levend voor je!! Uiteindelijk kun je Chong Yoga dan achter je laten, als het vlot de oever weet te bereiken.
https://www.chongyoga.com

leaves-5163801_640 (2)

Afbeelding van Mylene2401 via Pixabay

Het vlot van verlichting

Als je je nimmer rottig voelt, heb je dit vlot niet nodig!
En als je je rottig voelt: is het je geest die zijn eigen staart najaagt. Deze geest bedwing je op een eenvoudige manier: niet door er tegen te gaan strijden maar je simpelweg direct over te geven aan wat je ervaart: horen wat je hoort, zien wat je ziet, ruiken wat je ruikt, proeven wat je proeft en voelen wat je voelt (zoals het gekriebel in je neus). Dan is de waarnemer het waargenomene en is de geest niet in staat zijn eigen beelden nog langer na te jagen. Zich bezig te houden met wat het niet heeft en wil hebben of wat het heeft en niet wil hebben.
Hier en nu zijn betekent vrij zijn, van het bekende, het denken.
Kijken naar jezelf doet gewaarzijn geboren worden.
Het gewaarzijn dat ook direct gerealiseerd, beseft, kan worden.
Observatie is in zichzelf vrij en nergens aan onderworpen. Je innerlijk vrij voelen, ervaren, heeft daar alles mee te maken.
Maar het kan zijn dat je nog maar net komt kijken wat dat gewaarzijn betreft. Dan is het belangrijk, wanneer je je rottig voelt direct terug te keren naar het hier en nu in de vorm van: zien wat je ziet, horen wat je hoort en voelen wat je voelt!
(Bezoek ook eens voor meer informatie: https://kijkennaarjezelf.nl/)

lake-2498214_640

Afbeelding van олег реутов via Pixabay

Faalde Krishnamurti?

Iedereen lijkt steeds te willen klappen (liken) bij zijn uitspraken maar wie heeft er echt geleefd naar zijn leringen? Toen hij – K – na het opheffen van de Ster in 1929 naar India vertrok en hoofdzakelijk daar verbleef, vriendschappen opbouwde, stortte dat alles na enkele decennia als een kaartenhuis in toen hij op een dag duidelijk en klaar zei: jullie hebben in al die jaren nimmer moeite gedaan echt naar de leringen te leven!
Er waren zoveel vrienden daar in India! Toen vertrok hij om nimmer meer zoveel daar terug te keren! Volgens mij bestonden zijn reizen en verblijf vooral uit, in: Amerika, Engeland en India.
Bij het einde van zijn leven was hij mogelijk teleurgesteld, naar ik begrepen heb, waren al die jaren (zo’n 60) mensen alleen maar naar hem gekomen uit een soort van entertainment?…
Had niemand hem dan begrepen?
Hij heeft zichzelf vaak vergeleken met de Boeddha of hij werd met hem vergeleken! Maar Gautama Boeddha onderwees wel een weg en dat deed hij niet. En Boeddha had volgelingen om zich heen!
Zei Jiddu Krishnamurti niet in 1929, hier in Ommen Nederland?: ‘De Waarheid is een land zonder paden.’
En hij wilde geen guru zijn met volgelingen! Zoals een Jezus!…
Hij zei dat zijn leringen wezenlijk niet verschilden met die van de Boeddha.
Maar nogmaals: de Boeddha bracht duidelijk een leer, een pad!
Toch zei de Boeddha ook: Wees een licht voor jezelf. En wilde niet op basis van autoriteit en geloof gevolgd worden! Maar op basis van onderzoek.
Volgens mij was de Boeddha niet teleurgesteld bij het einde van zijn leven, waren er wel mensen geweest die tot verlichting waren gekomen!…
Ook Jezus was niet op die manier teleurgesteld of Osho. Maar Jiddu Krishnamurti wel?!
Wat deed hij dan verkeerd?
Op de eerste plaats niets, omdat hij gewoon zichzelf was en zelfs door de hedendaagse Dalai Lama tot een van de grootste denkers van de twintigste-eeuw mag worden gerekend!
K heeft enorme inspirerende dingen gezegd. Scholen opgericht zonder poespas, in India, de Verenigde Staten en Engeland.
Osho (Bhagwan) besteedde ook veel aandacht aan hem!…

En toch faalde hij.
Terwijl alles juist zo simpel bij hem leek. De eerste stap is tevens de laatste stap. Observatie. Zelfkennis. Niet morgen maar nu!
Wat is er dan zo moeilijk door je eigen ogen te kijken, jezelf te observeren?
Maar klopt het?, net als Jezus van Nazareth zei in zijn tijd: Jullie zijn horende doof en ziende blind!
Kunnen we wel zonder beeld naar onszelf en anderen kijken? Of vinden we onze geest zo belangrijk, dat we liever leven overeenkomstig onze voorstellingen dan direct gewaar te zijn van onszelf en anderen?
K zei enkel, observeer.
Nu ben ik daar ook vaak over gestruikeld, over de simpelheid van hem! Het krijgt dan zo gauw een mentaal karakter, nietwaar? Net zo bij de hedendaagse advaita boodschap hier in het Westen! Pure mentale onzin, in mijn ogen. Een verdwaald visnet, dat je bij het zwemmen in de oceaan doet verdrinken!… Zonder bijvoorbeeld een Sri Nisargadatta om de hoek om je terecht te wijzen is advaita juist de valkuil voor velen!
Bij Jiddu Krishnamurti adviseer ik: leer je zintuigen kennen! Leer (geef je over) herhaaldelijk te voelen wat je voelt, te zien wat je ziet, te ruiken wat je ruikt, te horen wat je hoort, te proeven wat je proeft. Doe dit direct. Zoek geen zintuigelijke ervaring maar onderken nu, dat wat er het eerst tot je bewustzijn doordringt. Zeg dan niet: ja, ik weet wat ik voel, etc!
Nee, geef je over. Weet, dat het beeld van de boom niet belangrijk is. Niet het woord boom is de zaak maar de boom zelf!
Je hoeft niet je geest te overwinnen, de geest die enkel zijn eigen staart najaagt en die jou een rottig gevoel weet te geven. Omdat het najagen van beelden, gedachten gaat over alles wat je niet hebt en wil hebben. Maar geef je simpelweg rechtsreeks over aan wat is. Niet als denker maar als: de waarnemer is het waargenomene. Op die manier wordt zelfs een afwas een uitdaging! 😉
Je zult bemerken dat dan opeens gewaarzijn opduikt uit het niets! Dat je gevoelig wordt voor wat is, wat dan ook. En dat gewaarzijn is vrij van deze wereld maar wel in de wereld. Noem het bewustzijn zelf. Ja, je kunt dit bewustzijn rechtstreeks realiseren, beslist! Maar voor dat je het weet zit je vast in zo’n verdwaald visnet in jouw oceaan van bewustzijn.
Kijk ook eens op deze pagina: https://kijkennaarjezelf.nl/?page_id=338
falling-98712_640
Afbeelding van OpenIcons via Pixabay