Categorie archief: Kijken naar jezelf

Chong Yoga

Deze vorm van oefening richt zich op gewaarzijn. Gevoelig zijn. Hier en nu zijn.
Niet dat observatie oefening nodig heeft. Je kunt observatie rechtstreeks beseffen (realiseren): de eerste stap is daarbij tevens de laatste stap. Maar… heel makkelijk kun je daarbij in je hoofd gaan zitten en denk je slechts jezelf gewaar te zijn. Van rechtstreeks gewaarzijn is dan beslist geen sprake!
Chong Yoga brengt je dan weer met de beentjes op de steentjes, zogezegd! Daarbij wordt gewaarzijn dan weer echt levend voor je!! Uiteindelijk kun je Chong Yoga dan achter je laten, als het vlot de oever weet te bereiken.
https://www.chongyoga.com

leaves-5163801_640 (2)

Afbeelding van Mylene2401 via Pixabay

Het vlot van verlichting

Als je je nimmer rottig voelt, heb je dit vlot niet nodig!
En als je je rottig voelt: is het je geest die zijn eigen staart najaagt. Deze geest bedwing je op een eenvoudige manier: niet door er tegen te gaan strijden maar je simpelweg direct over te geven aan wat je ervaart: horen wat je hoort, zien wat je ziet, ruiken wat je ruikt, proeven wat je proeft en voelen wat je voelt (zoals het gekriebel in je neus). Dan is de waarnemer het waargenomene en is de geest niet in staat zijn eigen beelden nog langer na te jagen. Zich bezig te houden met wat het niet heeft en wil hebben of wat het heeft en niet wil hebben.
Hier en nu zijn betekent vrij zijn, van het bekende, het denken.
Kijken naar jezelf doet gewaarzijn geboren worden.
Het gewaarzijn dat ook direct gerealiseerd, beseft, kan worden.
Observatie is in zichzelf vrij en nergens aan onderworpen. Je innerlijk vrij voelen, ervaren, heeft daar alles mee te maken.
Maar het kan zijn dat je nog maar net komt kijken wat dat gewaarzijn betreft. Dan is het belangrijk, wanneer je je rottig voelt direct terug te keren naar het hier en nu in de vorm van: zien wat je ziet, horen wat je hoort en voelen wat je voelt!
(Bezoek ook eens voor meer informatie: https://kijkennaarjezelf.nl/)

lake-2498214_640

Afbeelding van олег реутов via Pixabay

Faalde Krishnamurti?

Iedereen lijkt steeds te willen klappen (liken) bij zijn uitspraken maar wie heeft er echt geleefd naar zijn leringen? Toen hij – K – na het opheffen van de Ster in 1929 naar India vertrok en hoofdzakelijk daar verbleef, vriendschappen opbouwde, stortte dat alles na enkele decennia als een kaartenhuis in toen hij op een dag duidelijk en klaar zei: jullie hebben in al die jaren nimmer moeite gedaan echt naar de leringen te leven!
Er waren zoveel vrienden daar in India! Toen vertrok hij om nimmer meer zoveel daar terug te keren! Volgens mij bestonden zijn reizen en verblijf vooral uit, in: Amerika, Engeland en India.
Bij het einde van zijn leven was hij mogelijk teleurgesteld, naar ik begrepen heb, waren al die jaren (zo’n 60) mensen alleen maar naar hem gekomen uit een soort van entertainment?…
Had niemand hem dan begrepen?
Hij heeft zichzelf vaak vergeleken met de Boeddha of hij werd met hem vergeleken! Maar Gautama Boeddha onderwees wel een weg en dat deed hij niet. En Boeddha had volgelingen om zich heen!
Zei Jiddu Krishnamurti niet in 1929, hier in Ommen Nederland?: ‘De Waarheid is een land zonder paden.’
En hij wilde geen guru zijn met volgelingen! Zoals een Jezus!…
Hij zei dat zijn leringen wezenlijk niet verschilden met die van de Boeddha.
Maar nogmaals: de Boeddha bracht duidelijk een leer, een pad!
Toch zei de Boeddha ook: Wees een licht voor jezelf. En wilde niet op basis van autoriteit en geloof gevolgd worden! Maar op basis van onderzoek.
Volgens mij was de Boeddha niet teleurgesteld bij het einde van zijn leven, waren er wel mensen geweest die tot verlichting waren gekomen!…
Ook Jezus was niet op die manier teleurgesteld of Osho. Maar Jiddu Krishnamurti wel?!
Wat deed hij dan verkeerd?
Op de eerste plaats niets, omdat hij gewoon zichzelf was en zelfs door de hedendaagse Dalai Lama tot een van de grootste denkers van de twintigste-eeuw mag worden gerekend!
K heeft enorme inspirerende dingen gezegd. Scholen opgericht zonder poespas, in India, de Verenigde Staten en Engeland.
Osho (Bhagwan) besteedde ook veel aandacht aan hem!…

En toch faalde hij.
Terwijl alles juist zo simpel bij hem leek. De eerste stap is tevens de laatste stap. Observatie. Zelfkennis. Niet morgen maar nu!
Wat is er dan zo moeilijk door je eigen ogen te kijken, jezelf te observeren?
Maar klopt het?, net als Jezus van Nazareth zei in zijn tijd: Jullie zijn horende doof en ziende blind!
Kunnen we wel zonder beeld naar onszelf en anderen kijken? Of vinden we onze geest zo belangrijk, dat we liever leven overeenkomstig onze voorstellingen dan direct gewaar te zijn van onszelf en anderen?
K zei enkel, observeer.
Nu ben ik daar ook vaak over gestruikeld, over de simpelheid van hem! Het krijgt dan zo gauw een mentaal karakter, nietwaar? Net zo bij de hedendaagse advaita boodschap hier in het Westen! Pure mentale onzin, in mijn ogen. Een verdwaald visnet, dat je bij het zwemmen in de oceaan doet verdrinken!… Zonder bijvoorbeeld een Sri Nisargadatta om de hoek om je terecht te wijzen is advaita juist de valkuil voor velen!
Bij Jiddu Krishnamurti adviseer ik: leer je zintuigen kennen! Leer (geef je over) herhaaldelijk te voelen wat je voelt, te zien wat je ziet, te ruiken wat je ruikt, te horen wat je hoort, te proeven wat je proeft. Doe dit direct. Zoek geen zintuigelijke ervaring maar onderken nu, dat wat er het eerst tot je bewustzijn doordringt. Zeg dan niet: ja, ik weet wat ik voel, etc!
Nee, geef je over. Weet, dat het beeld van de boom niet belangrijk is. Niet het woord boom is de zaak maar de boom zelf!
Je hoeft niet je geest te overwinnen, de geest die enkel zijn eigen staart najaagt en die jou een rottig gevoel weet te geven. Omdat het najagen van beelden, gedachten gaat over alles wat je niet hebt en wil hebben. Maar geef je simpelweg rechtsreeks over aan wat is. Niet als denker maar als: de waarnemer is het waargenomene. Op die manier wordt zelfs een afwas een uitdaging! 😉
Je zult bemerken dat dan opeens gewaarzijn opduikt uit het niets! Dat je gevoelig wordt voor wat is, wat dan ook. En dat gewaarzijn is vrij van deze wereld maar wel in de wereld. Noem het bewustzijn zelf. Ja, je kunt dit bewustzijn rechtstreeks realiseren, beslist! Maar voor dat je het weet zit je vast in zo’n verdwaald visnet in jouw oceaan van bewustzijn.
Kijk ook eens op deze pagina: https://kijkennaarjezelf.nl/?page_id=338
falling-98712_640
Afbeelding van OpenIcons via Pixabay

De eerste stap is tevens de laatste stap…

…Kan dat?
Het woord is niet het ding waarnaar het verwijst. Het beeld van onszelf is niet onszelf.
Rechtsreeks gewaarzijn is niet zoiets als denken over jezelf.
Begin met het observeren van jezelf – Einde.
Observatie is licht brengen in de zaak, dat ‘leven’ heet of ‘onszelf’.
Kun je in alle vrijheid naar jezelf kijken?
Niet onze geest, denken, bepaalt wie we zijn maar dat pure gewaarzijn.
Maar het kan zijn dat je dat observeren moeilijk vindt.
Weet dat je verder innerlijk niets hoeft te doen: je observeert of niet. Je bent een zombie of niet. Je kijkt naar jezelf of niet, hier en nu!

Kunst van Observatie

Het is de goddelijke vlam in ons leven, anders zijn we niet meer dan automaten of zombies. Observatie betekent verlossing van het bekende. Het bekende zijn al onze gedachten en gevoelens. Er wordt gezegd dat we circa 60 tot 70 duizend gedachten per dag hebben!…
Zijn we onze gedachten?
De geest rent zichzelf achterna, zijn eigen schepping(en).
Het beeld van onszelf regeert!
Wat is het zogenaamde naakte zelf?
Kun jij jezelf bewust zijn zonder bemiddeling van het denken? Rechtstreeks zonder beeldvorming.
Jiddu Krishnamurti wees zo’n 60 jaar erop: observeer jezelf. Maar aan het einde van zijn leven, scheen niemand hem begrepen te hebben, zei hij.
Wat ging er mis?
Daarom spreek ik over ‘de weg van observatie’. Niet dat er een weg perse nodig is, zoals Jiddu Krishnamurti al leerde: ‘De Waarheid is een land zonder paden.’ Maar… hoe zit het met goed of volledig onderricht?
Jiddu Krishnamurti voelde zich verbonden met Gautama de Boeddha. Hij zei dat zijn boodschap niet anders was maar de Boeddha leerde wel een weg, nietwaar? Namelijk het achtvoudige pad.
Ik ben namelijk geen boeddhist of aanhanger van Jiddu Krishnamurti. Mijn verbondenheid ligt bij Jezus van Nazareth. Een man die ook regelmatig de stilte opzocht, tijdens zijn leven. En vooral een fysieke instelling had! Hij was namelijk een timmerman geweest voordat hij een leraar werd van de verlichting!…
Maar als je luistert naar een Gerealiseerde/Ontwaakte dan ben je niet opeens van jezelf verlost als mens, naam en vorm.
Maar het is wel zo: je groeit met elkaar of uit elkaar!
Tijdens mijn wandel met mijn leraar begon ik voor mezelf spontaan inzicht te krijgen in het gewaarzijn. Een aantal jaren geleden, in 2017, besloten mijn vrouw en ik in 7 dagen tijd samen een boek te schrijven, in een huisje aan de rand van een bos. Het boek zou gaan over onze eigen unieke relatie met Jezus!… Iedere dag werd er geschreven van ’s ochtends vroeg tot in de avond. Als rustpunt, als punt van balans, zocht ik dan t.z.t. mijn bed op en ging er even op liggen, mezelf dan enkel observerende. Ik richtte me zonder enige volgorde op iedere zintuigelijke prikkel. Gewoon simpelweg gewaarzijn, zonder keuze, je laten leiden door dat wat je lichaam aan geeft (je zoekt of bewerkstelligt geen ervaring). Ook het gefluit van een vogel werd dan ervaren. Niet mijn beeld ervan was belangrijk maar de directe spontane ervaring. Dit bracht mijn geest tot rust en dat had ik echt nodig, tijdens die week! Op deze manier laadde ik me weer op en bleef ik fris.
Toen we op een dag aan tafel zaten met andere mensen te eten (elders, buiten ons houten huis) en ik een gesprek had met een dame, zag ik een licht verschijnen vlak bij ons en dacht toen spontaan aan het begrip ‘verlichting’. Was de vrouw verlicht, was het haar licht buiten ons? Of kwam het licht simpelweg van buiten ons?…
Toen we na onze schrijfperiode weer gewoon thuis waren in Bloemendaal. Verscheen opnieuw dat licht en toen heel dichtbij! Een licht dat volkomen in alle zuiverheid mij gewaar was, zonder enig oordeel, iedere cel, vezel, gedachte en gevoel direct zag! Ik kon niet anders dan God zelf in dat licht zien. Maar de zuiverheid van deze spontane verschijning, als een bol (licht), leerde mij door de ogen van God naar mezelf kijken!
Geheel onverwachts, spontaan, te zijner tijd, was die ervaring daar. Zoals vorig jaar op een terrasje in Griekenland, in Ithaki, waar de wereldbekende schrijver Homerus over schreef.  Voor mij was het het heilige dat dan nader kwam op die manier!
Ik zag toen ook een verband met dat stil liggen, ‘kijken naar jezelf’. En dat kon je trouwens overal doen, nietwaar? Voelen wat je voelt en dergelijke.
Ik ontdekte drie fases: a) je rottig voelen; b) kijken naar jezelf beoefenen; c) observatie.
Opeens voel je je rottig, shit! En wat ga je daar aan doen?
Je keert terug naar je lichaam, het hier en nu zijn.
Dan duikt het vrije zelf op: het keuzeloos gewaarzijn.
A is een signaal, dat je geestelijk aan het verdwalen bent in jezelf.
B brengt je weer met je beentjes op de steentjes!
C je voelt je innerlijk weer vrij (een vrijheid die ook rechtstreeks te realiseren valt!).
Jezelf observeren heeft niets met je hoofd, denken, te maken. Het is eerder de blokkades wegnemen.
Als wij het beeld van bijvoorbeeld een boom belangrijker vinden dan de boom zelf, ontstaat er een probleem. Onze geest is gek op woorden en begrippen. Ons beeld van onszelf is echt iets anders dan jezelf van moment tot moment gadeslaan. Zelfkennis berust immers niet op het verleden.
Bij mij gaat het enkel om observatie zelf. Ben je wel bewust aanwezig? Daarin ligt vrijheid, vrij zijn.
Kijk hier ook eens naar de video: interview over de weg van observatie: https://youtu.be/aGCsNJgn_wk
Of ga voor de korte praktische videos: https://www.kijkennaarjezelf.com/

neck-1211231_640

Afbeelding van Barbora Hnyková via Pixabay

Interview met Nathan over observatie!

nathanrozenhartObservatie
De parel van kijken naar jezelf is observatie.
Bij kijken naar jezelf ben je actief bezig: voelen wat je voelt, horen wat je hoort, zien wat je ziet, proeven wat je proeft, ruiken wat je ruikt. Hier en nu vraagt zelfoverstijging, dat de geest terrein verliest. Dat het woord niet belangrijker is dan het moment zelf.
Zie je de boom nog wel rechtstreeks?
We hoeven de geest niet te bestrijden maar ons slechts over te geven aan het moment, hier en nu.
Wie hierover meer wil weten bezoek dan eens: de videos!
Als je verdwaald bent door innerlijke onrust en je overal bent behalve nu, dan zal ‘kijken naar jezelf helpen maar dat is niet het doel, de parel zelf.
Observatie vraagt echter niets. Het is Een stap!
Als je tot rust bent gekomen kun je dat observeren bewust worden in jezelf. Als de zon achter de dikke wolken!
Jezelf observeren is het moeilijkste wat er is. Omdat je namelijk een beeld van jezelf hebt! Rechtsreeks gewaarzijn. Is de schittering van bewustzijn zelf in je leven.
Vrijheid wordt daar ervaren waar bewustzijn is.